Lur?

Far surfar, dotter drøymer. Ei god ordning.

Med klump i halsen, eller på magen...

Sit no og bloggar med klumpen på magen i eitt eller anna fancy beresjal som Mor kjøpte brukt på internett. Lisjetausa trivst godt, og som alle veit så har kjært barn meir enn eitt namn. Her er eit foreløpig utval.

1. Lisjetausa

2. Bæsjetryne

3. Gulparguri

4. Klumpen

5. Synnemor

6. Mjølkefjes

7. Veslejenta

8. Gryntarguri

9. Rynkefjes

Andre gode forslag, eller argument for kva som er det beste kallenamnet mottas med takk.

Synne

våken

med truse på hovudet

5 timar gamal

Med eitt så var vi tre i familien, og det er vel på tide med fars perspektiv på det heile her på bloggen.

Synne er som de ser ei grei jente. Grin berre når ho er svolten eller når mora har spist chili på pizzaen, og det må vel ein far kunne tole. Det meste går greitt, og det er deilig å vere heime med damene. Sjølv så er eg misunneleg på Synnes favorittplass som er hengekøya i sova, og eg har hittil fått sove godt om nettene.

Alle bortsett frå mor mi hevdar at ho Synne liknar på meg, og mor hennar kallar ho for bæsjetryne og hevdar at ho er evneveik, så det må vel stemme... Ho har i alle fall like tungt for å vakne som far sin, som de ser i videoen under.

Ser ut som siste posting virka...

No er det nemleg godt med snø i fjella. Snøgrensa kryp ned imot 500 meter, det er kaldt og regnar (snør i høgda) heile tida. Det rapporterast om folk som har vore til fjells og hatt ein god halvmeter laussnø.

Sånn i kvardagen er ikkje dette vêret noko å juble for, men om ein fekk seg ein tur til fjells så hadde det nok vorte jubel. Eg har endåtil måtte leggje om til vinterdekk. Eg vil ikkje måtte ein snartur over fjellet med sommardekk på snøføre...


Her ser de Grøtet, rett over fjorden, i flott snødrakt. Litt tidleg må ein vel seie at det er, men flott ser det ut når skyene ein skjeldan gong lettar litt. Det er uansett deilig at haustferien er komen, sjølv om dagane inneber eit visst preg av venting og lite vilje og mogligheit til å sette igang dei største prosjekta...

Snart vinter?

Ikkje at det har vore veldig bevisst, men eg har brukt store delar av ettermiddagen på å sjå på skiutstyr på salg på nettet. Mykje godbitar å finne, men ikkje noko vart sent bod på... Kanskje er det den stadig mørkare hausten, der regnet fell i rikt monn, som har trigga snøhungeren. Det er i alle fall ikkje lenge til det berre kan byrje å snø for min del.

Men når ein trålar nettet kjem ein over så mangt, og dette var det flottaste eg fann i dag.


Kvifor er det ingen som driv med dette lenger??? Susan Chaffee heiter ho visst, og ho skal vistnok ha dominert skiballett på 70-talet. (Det ser du på drakta)

Folkebladet?

Tormod sendte denne linken på fjesboka:

Folkebladet

Dette må rett og slett lesast. (Lat vere om du alt har høgt blodtrykk.)

Og til folkebladet:
Kven i hulaste er det som har skrive, og som faktisk meiner dette?
Kvar er dokumentasjonen bak desse påstandane?
Er det lov til å håpe at det er tøys?
Skal eg le eller skal eg grine?

Vakre romsdalen, draumedieder og luft under vengene.

Det byrjar å bli ei stund sidan, men det som må seiast å vere sommarens tur kan ikkje gå forbi i stillheit her på baut! Det hadde seg slik at Kona var i Baltikum og eg slang rundt i Tigerstaden utan noko spesiell plan, då det plutseleg tikka inn melding frå Gudmund om at Vengetind skulle bestigast. Yr.no meldte overbevisande om at vèrvindauget var tilstades, så eg heiv meg i bilen og styrte mot Romsdalen. Klatre og turutstyr låg sjølvsagt parat i bilen, så det var ikkje noko stress.Her er Gudmund og eg på plass ved vatnet under vengetind. Maten er fortært og tindane viser seg fram så godt dei kan før morgondagen (Romsdalshorn i bakgrunnen). Jo Arve kom først seinare på kvelden.


Anmarsjen var ikkje den lettaste å finne, men vi hang oss på ei gruppe med guide, så då var det ikkje noko problem. Her sikrar Jo Arve siste mann opp etter litt scrambling på anmarsjen.
Her er vi oppe i sjølve draumediederet. Utruleg flott klatring i fast fjell, og seks fulle taulengder i grad 4 og 5.
Her kjem eg etter i det flotte diederet. Sjølv om andre med klar margin må seiast å vere noko meir røynde enn meg, fekk eg også lede eit par taulengder. (Foto: Gudmund)
Turoperatør Gudmund kosar seg med brødskive på standplass, og utsikt til trollveggen.
Jo Arve støter vidare mot toppen medan eg prøver å halde orden på taua. (Foto: Gudmund)
Etter klatringa var det fortsatt nokre hundre høgdemeter til toppen, og for ein tind! God og kvass frå alle sider. (Foto: Gudmund)
Returen var ikkje av dei lettaste eg har prøvd. Vi måtte ty til eit par rapellar (antageleg grunna dårleg vegval), og det var jammen ikkje mykje saft att i beina når vi kom ned.